สวัสดี

หมู่นี้เราเจอกันไม่ค่อยบ่อยเลยเนอะบล็อคที่รัก ต้องโทษที่นังคอมผู้ดีเนี่ยแหละ ติดๆดับๆ เดี๋ยวคงต้องใช้บริการ "พี่ช่าง" คนเดิมซักที ฮ่วย....

เรื่องของวันนี้อ่ะเหรอ? ก็พอดีรู้สึกว่าช่วงนี้มีเรื่องเซอร์ไพรส์มากๆ...โอ๊ววว...มากๆๆ ใช่ ไม่รู้จะบรรยายเป็นคำพูดไงดี อยากให้ในนี้มีอิโมติค่อนจริงวุ้ย....

เรื่องใหญ่เร็วๆนี้คงเป็นเริ่องของเพื่อนสาวคนหนึ่งของเรา (แกคงรู้ตัวแหละ อิอิอิ) แหม๊.....ต้องทนทุกข์ le miserable(ข่าก!) อยู่หลายพรรษา แต่เมื่อไม่นานดั๊นนนน....มีแมงเม่าหน้ากรุ้มกริ่ม โผเข้าหากองไฟมอดๆของเธอซะได้ ช่างกล้าจริงเจ้าแมงเม่าตัวนั้น 5555555++

เรื่องนี้ทำเราแปลกประหลาดใจเอามากๆ เพราะบังเอิญรู้จักแบบผิวเผิน(มากๆ)กับหนุ่มคนนั้น แต่ก็รู้สึกว่าเค้าไม่ใช่คนประเภทที่จะมาทำเรื่องอย่างเช่นชวนเพื่อนเราออก(ฤทธิ์)เดทได้อะไรขนาดนั้น พอมีโทรศัพท์กริ๊งกร๊างจากคุณเพื่อนมาบอกข่าวว่าถูกหนุ่มชวนเที่ยว จากที่ตอนนั้นฟีลแบดมากอยากจะอ้วกเสียให้ได้ เพราะเมาควันรถ+ไม่สบาย กลับสดใสลั้นลาขึ้นมาซะอย่างนั้น ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องกรี๊ดคลั่งอย่างกะตัวเองจะได้ไปออกเดทแทน (-_-")

แต่ไม่รู้สินะ มันรู้สึกถึกสัญญาณของอะไรดีๆที่กำลังจะเกิดขึ้น (เอ...หรือจริงๆเป็นสัญญาณอันตรายไรซักอย่าง?....แต่ไม่รู้อ่ะ ไม่อยากให้มันเป็นไปในทางร้ายๆเลย) เหมือนรอบๆข้างเรากำลังจะเกิดการเปลี่ยนแปลง เหมือนโลกรอบตัวกำลังจะสดใสขึ้น (งั้นเลยเชียว??!? เว่อรๆ) แต่......มานั่งคิดดู เกี่ยวกับเราน้อยมากเลยเนอะเรื่องนี้ 5555555 เป็นไรอ่ะ อยากมีส่วนร่วมเหรอ? เออ งง ตรึ่ง!

อืม.....แต่หลังจากดีใจกับเพื่อนไม่นานเท่าไหร่ เราก็ได้รับข่าวเซอร์ไพรส์อีกข่าว

แล้วทำไม ข่าวเซอร์ไพรส์ของเรามันไม่มาแบบดีๆแบบของเพื่อนมั่งหว่า? เฮ้อ.....ไม่เอาดีกว่า นั่นไม่ใช่ประเด็น สิ่งที่อยากจะบอกวันนี้ก็คือ บางช่วงชีวิตที่เราได้รับทราบเรื่องประหลาดใจอะไรๆติดๆกันเนี่ย มันไม่ดีเลยนะ สำหรับคนที่ใจอ่อนแอ แสนจะnaiveเยี่ยงเรา....มันปรับตัวตั้งรับไม่ค่อยทัน เดี๋ยววันนึงดีใจลิงโลดสุดๆ แทบจะเปิดเพลงเต้นในบ้าน อีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมาก็มานั่งเซ็งกับอีกเรื่องนึงที่ได้รับรู้

แล้วคนเราจะบริหารจิตใจยังไงไม่ให้วูบไหวไปกับเหตุการณ์ล่ะ? ยากเหลือเกินนะ...สำหรับเรา อยากรู้จังว่าวิธีของพวกเธอๆทั้งหลายเป็นไง ถ้าไม่ขัดข้องช่วยแชร์กันหน่อยนะ สงสารคนอารมณ์ไม่อยู่กะร่องกะรอยคนนี้หน่อย.....มันทรมาน

晴天

ป.ล.โทษนะเพื่อนสาว ที่เอาเรื่องของเธอมาเป็นประเด็น ทีนี้คงรู้สินะ ว่าฉันช็อคข่าวนี้มากแค่ไหน 555555 แต่จริงๆนะ ฉันอยากให้มันเวิร์คว่ะ สู้ๆ!(>o<)v

ห่างหาย...ห่างหาย....

ไม่ใช่ว่าไม่มีอะไรจะเขียนละเน้อ แต่มันเหมือนมีอะไรมากมายเกิดขึ้น วุ่นวายๆจนไม่รู้จะเริ่มเขียนจากตรงไหน เพราะเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในแต่ละวันทำเอาใจผกผันแปรปรวน ปรับเปลี่ยนตั้งรับสภาวะการณ์กันแทบไม่ทัน....

อารมณ์หนึ่งที่แวะเวียนเข้ามาเยี่ยมเยียนบ่อยๆในช่วงเวลาที่ผ่านมานั่นก็คือ "ความเหงา" เคาะประตูบ้านกันแทบทู้กกกก...วัน จนเกือบจะเรียกได้ว่าวันไหนเหงาไม่มากินอะไรก็ไม่อร่อย ดื่มน้ำก็รสกร่อย ต้องถึงกับตั้งตาคอยกันเลยทีเดียว

หลายครั้ง... ที่เรานั่งคิดฟุ้งซ่าน(ประสาคนว่างงาน)ไปเรื่อยว่า เมื่อไหร่ก็ตามที่เพื่อนคนใดคนหนึ่งของเราเกิดอาการเหงาลงตับ พวกเค้าก็จะรู้ว่าจะพบเราได้ที่ไหน โทรมาเมื่อไหร่ก็เป็นว่างรับสายคุยคลายเหงาให้ได้ขำๆกันไปคนละแอะสองแอะเสมอ แต่พอถึงคราวเราเข้าซักที คนที่เราจะพึ่งพาให้ช่วยกำจัดเหงาได้ ไหงมีแต่น้าเน็กหน้าตี๋ผมสีมีหนวดที่อวดมุกพราวอยู่ในจอทีวีหว่า..?

จริงๆแล้วจะไปยกประโยชน์ให้น้าเน็กก็ใช่ที่ การที่เราอาศัยขำๆไปกับทีวีนั่นมันก็เหมือนกับการปลอบตัวเองของเรานั่นแหละนะ...เพราะเรารู้ว่าไม่มีใครจะช่วยเราได้ แม้แค่ต้องการให้มีคนรับฟังเรื่องกลุ้มๆของเรา เป็นที่ให้เราได้ระบายบ้าง แต่เรารู้สึกได้ว่าคนเหล่านั้นก็ยังลำบากใจที่จะฟัง เพราะเค้าก็คงกลัวว่าเราจะคาดหวังคำตอบ หรือการช่วยเหลืออะไรจากเค้าละมั้ง...? เราก็เลย...นะ ต้องหาทางออกช่วยเหลือตัวเองเสมอๆ

และถึงแม้เพื่อนตัวจริงจะไม่ได้อยู่ที่นี่เสมอเมื่อเราเหงา เศร้า กลุ้ม หรือถูกเรื่องยุ่งๆรุมเร้า แต่เราก็มี "เพื่อน" อีกกลุ่มหนึ่งที่อยู่ที่นี่เสมอยามที่เราต้องการใคร....ไม่ใช่เพื่อปลอบใจ แต่เพื่อช่วยทำให้เราหัวเราะ และทิ้งเรื่องแย่ๆพวกนั้นไว้ข้างหลัง แม้จะแค่ไม่กี่นาทีก็ตาม

....เพื่อนกลุ่มนั้นก็คือ ราเชล โมนิก้า ฟีบี้ รอส แชนด์เลอร์ และโจอี้.....ใช่แล้ว กลุ่ม "Friends"....

อันนี้ไม่ได้จะตลบมุขกลับมาขำหาพระแสงอะไรนะแต่มันเป็นอย่างนี้จริงๆ ทุกครั้งที่เราแย่ๆมา อยากจะหาเรื่องขำๆใส่สมองบ้างดูพวกเขาแล้วช่วยเราได้มากจริงๆ....ช่วยให้เรามีวิธีที่จะปลอบใจตัวเอง

และถึงใครจะว่ามันก็แค่ละครต๊องๆน่า....แต่ไอ้ละครต๊องเนี่ยแหละ ที่ทำให้เราเห็นว่ามิตรภาพมันสำคัญและสวยงามแค่ไหน...

.....ใช่แล้ว ถึงจะไม่มีใคร แต่ยังไงเราก็มี Friends.....

晴天

ป.ล. อิ๊ อิ๊ โต๊ดนะ วันนี้เราอารมณ์ไหนก็ม่ายรุ สงสัยจะดูซีรีส์เรื่องนี้มากไปหน่อย เอิ๊กส....\(>o<)/

อย่างที่เกริ่นไว้เมื่อชาติกว่าๆที่ผ่านมา ว่ามีเรื่องระหว่างรับจ๊อบจะเม้าท์ วันนี้ก็เลย...เอาซะหน่อย อิอิ

ที่เคยบอกว่าต้องโทรศัพท์วันละเป็น 100 สายเพื่อโฆษณาข่าวให้คุณแม่ๆที่เป็นสมาชิกรู้อ่ะนะ...เหมือนมันจะง่าย แต่มันก็ไม่เป็นงั้น เพราะมันคือการโทรไปหาคนแปลกหน้าเพื่อจะขอพูดธุระอะไรที่เราไม่แน่ใจว่าเขาจะอยู่ในช่วงเวลาที่สะดวกที่จะฟังเรามั้ย ดังนั้นบ่อยครั้งที่โทรไปแล้วเจอคุณแม่ working woman ติดประชุม หรือคุณแม่ที่ยังฟังไม่ทันจบก็ต้องวางสายไปปลอบลูกน้อยที่ร้องไห้จ้า บ้างก็บอกมาร่วมงานไม่ได้เพราะคลอดลูกอยู่ (เข้าใจว่าน่าจะคลอดแล้วพักอยู่นะ มิใช่แบบว่ากะลังเบ่งอยู่บนขาหยั่ง!) มีสายนึงที่ทำเอาเราสลด เพราะหลังจากแจ้งข่าวสารทั้งหมดคุณแม่ก็ทำเสียงเจื่อนๆบอกว่า พอดีคุณพ่อน้องป่วยเข้าโรงพยาบาล ตอนนี้เลยต้องมาเฝ้า คงจะมางานไม่ได้ แปร่ววว....ทำเราอึ้งทีเดียวเจียว ได้แต่อวยพรขอให้คุณพ่อหายไวๆไป......(-_-")

แต่เรื่องที่ทำเอาฮาให้ชีวิตมีชีวาอีกครั้งก็คือเวลาที่เราโทรเข้ามีถือของบรรดาแม่ๆหลายคนมันจะมีเสียงเพลงรอสาย แล้วที่ฮิตมากๆๆๆนั่นคือเพลงของน้องทาทา! ฮูรัย+\(^o^)/ 555 เรียกได้ว่าขนมาแทบทั้งอัลบั้มทีเดียว มีหนนึงที่โทรไปเจอเพลง ดูม มาชาเล่! เข้าให้ ก็แอบอมยิ้มคิดในใจว่าเจอคุณแม่เปรี้ยวๆอีกรายละ ปรากฏว่าคนรับสายเป็นคุณลุงเสียงอาเสี่ยมากๆ กลั้นขำแทบไม่ทันทีเดียว 5555

ทำงานนี้แล้วมันรู้สึกมีความสุขลึกๆนะ เหมือนได้มาร่วมแชร์ความสุขของแต่ละครอบครัว บางทีโทรไปก็เจอคุณแม่เล่าปัญหาของลูกๆให้ฟัง คล้ายจะขอให้เราช่วยแก้ไขให้ ก็ได้แต่บอกให้เขียนเป็นจดหมายเข้ามาถามที่หนังสือ แต่เราเองก็แอบยิ้มๆ...มีครอบครัวถึงแม้จะมีปัญหาเข้ามาบ้างแต่มันก็มีความสุขจุ๊กจิ๊กๆดีเนอะ ^^

โอ้ววว....ใช่ๆ เมื่อวันก่อนเราได้เรียกไปสัมภาษณ์ตำแหน่งครีเอทีฟรอบสองด้วย โอ้วว...แม่เจ้า มันเอาอีกแล้ว คราวนี้บ้าบอกว่าเดิม เพราะเป็นคำถามแนวสร้างสรรค์ ประมาณให้เลือกแก้วกาแฟ เลือกนิตยาสาร เลือกเพลง กระทั่งเลือกเหล้า(!) แล้วก็พรีเซนต์สิ่งที่เราเลือกว่าเห็นอะไรในนั้นถึงเลือก (-_-") ง่า....จะปิ๋วอีกมั้ยเนี่ยตรู...อืม แต่คราวนี้ไปด้วยอารมณ์ขำๆ ก็คิดว่าถ้าได้ก็ถือว่าเป็นโชคล่ะ....แต่ยังไงๆก็อวยพรให้เราด้วยละกัน...นะ ^^

แก้ไขเมื่อ 9/3/2548 20:23:19